ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ

Με ρωτούν συχνά: θα μου μάθετε να χρωματίζω τη φωνή μου;
Δικαιολογημένη ερώτηση, αν πρότυπό σου είναι ο στόμφος των ιερωμένων, η επιτηδευμένη γλώσσα του σώματος των πολιτικών, η λεκτική υπερβολή των ηθοποιών (ιδίως όταν διαβάζουν), ή ο τρόπος που έμαθες να «απαγγέλλεις» τον Καβάφη ή τον Σοφοκλή διδαγμένος από ατάλαντους – απαίδευτους φιλολόγους.
Πολλοί ηθοποιοί (αυτοί που εξ επαγγέλματος πρέπει να χειρίζονται τη φωνή άψογα), προσπαθώντας να δώσουν στον λόγο «προφορικότητα», προσπαθώντας δηλαδή να αποφύγουν την υπερβολή, καταφεύγουν σε εξωτερικά τεχνάσματα, ανεβοκατεβάζοντας τη φωνή εδώ κι εκεί, τονίζοντας όπου να’ναι, κάνοντας αναίτιες συγκοπές, αναπνέοντας άκαιρα. (Κάποιοι μάλιστα, το κάνουν πειστικά).

Μια για πάντα:
Η Φωνή δεν υπάρχει αφ’ εαυτής.
Ο Λόγος δεν υπάρχει αφ’ εαυτού.
Τα δύο αυτά κορυφαία στοιχεία της ανθρώπινης επικοινωνίας, βρίσκονται εκεί για να εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε.
Αυτό που νιώθω, (και μόνο αυτό), δίνει στη Φωνή τις αποχρώσεις της, στο Σώμα το σχήμα του, στο Πρόσωπο τις εκφράσεις του.

Κατακλείδα: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΩΘΩ.

Μα, θα πείτε, διδάσκεται κάτι τέτοιο;
Δεν χρειάζεται να «διδαχθεί» κάτι που ούτως ή άλλως έχουμε.
Μικροί ήμασταν απόλυτα εκφραστικοί, οξείς. ισχυρογνώμονες, λυπημένοι, διεκδικητικοί, θρηνητικοί, εκκωφαντικοί.
«Κάτι» χάλασε στην πορεία (δείτε την υπέροχη ταινία «Ο Λόγος του Βασιλιά»).
Δεν χρειάζεται λοιπόν να το διδαχθεί κανείς.
Αυτό που χρειάζεται είναι ΝΑ ΤΟ ΑΝΑΚΑΛΕΣΕΙ.
– Μα γίνεται αυτό;
– Ασφαλώς.
– Μήπως είναι ψυχανάλυση; Α ,δε μ’ αρέσουν αυτά!
– Θέατρο είναι. Θέατρο.

search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close